بخش ۴۵ - فریضه دوم

نیت است و هر شبی باید نیت کند و با یاد آورد که این روزه رمضان است و فریضه است و اداست و هر مسلمان که با این یاد آورد خود دل او از نیت خالی نبود و شب شک اگر گوید که نیت کردم که فردا روزه دارم اگر اول ماه رمضان باشد آن نیت درست نبود تا آنگاه که شک برخیزد به قول معتمدی و در شب بازپسین روا بود اگرچه در شک بود که اصل آن است که رمضان هنوز نگذشته است و کسی را که در جای تاریک بازداشته باشند به اندیشه و جهاد وقت به جای آورد و بر آن اعتماد کند درست بود و اگر به شب نیت کند بدانکه چیزی بخورد نیت باطل نشود بلکه اگرداند که حیض منقطع خواهد شد نیت کند و حیض منقطع شود روزه درست بود