بخش ۳۳ - نوع دوم

هرکه را هشتصد من گندم بود یا جو یا مویز یا خرما یا چیزی که قوت قومی باشد که بدان کفایت توانند کرد چون ملک و برنج و نخود و باقلی و غیر آن عشر بر وی واجب آید و هرچه قوت نبود چون پنبه و جوز و کتان و میوه های دیگر در وی عشر نبود و اگر چهارصد من گندم و چهارصد من جو بود لازم نیاید که نصاب از یک جنس باید که بود و اگر آب جوی و کاریز نباشد بلکه آب بدبو دهد نیم ده یک بیش واجب نیاید و نشاید که انگور و رطب دهد بلکه مویز و خرما دهد مگر چنان بود که از او مویز نیاید آنگاه روا بود و باید که چون انگور رنگ گرفت و دانه گندم و جو سخت شد در آن هیچ تصرف نکند تا نخست حزر کند و بداند که نصیب درویشان چند است آنگاه چون آن مقدار درپذیرفت و بدانست اگر تصرف کند در جمله روا باشد