شمارهٔ ۸۴
غ غبار همدانی
0
Altın Yaprak
تا کی رودم خون دل از هر مژه چون جوی
تا بو که تو چون سرو خرامان ببرآیی
بیمار غمت جان به لب و دل نگران است
شاید که به آیین طبیبان بدر آیی
من شمع صفت گریه کنان جان دهم از شوق
چون صبح تو گر با لب خندان ببر آیی
شک نیست که جمعیت خاطر دهدم دست
آن شب که تو با زلف پریشان ببر آیی
پروانه صفت جامۀ جان پیش تو سوزم
چون شمع اگر ای کوکب رخشان ببر آیی
مشکل بتوان زیست به هجران تو هر چند
باور نتوان کرد که آسان ببرآیی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş