شمارهٔ ۹۴

به جانم کارگر شد زهر و ساقی راست تریاقی به تلخی جان شیرین می سپارم رحمی ای ساقی ز راه شوخی آلوده به شکرخنده دشنامی علاج درد ما کردی به زهر آلوده تریاقی طبیبان را بسوزد دل چو بیماری سپارد جان طبیبی عامدا ساع به قتلی بل و احراقی شرار آه جانم سوختی تا بودمت عاشق فلما صرت مشتاقا جری دمغی لاعراقی ز درد اشتیاقم بر لب آمد جان و می ترسم نماند فرصتم چندان که گویم شرح مشتاقی ز دیوان ازل رزقم اگر پیمود می آمد غلط باشد به حق آموختن آیین رزاقی نیارد صفحه طاقت تا نویسم شرح هجران را مگر از پاره های دل فراهم گردد اوراقی