شمارهٔ ۱۷۶
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
مرا چو کار بدان زلف تابدار افتاد
نماند تاب دل و عقده ام به کار افتاد
ز من چو غنچه نپوشی جمال اگر دانی
به دل ز دیدن رویت چه خارخار افتاد
غلام بخت سیاهم چرا که می دانم
ز نسبتش سر و کارم به زلف یار افتاد
مرا چو آینه شاید به دست خود گیرد
خوشم که دیده چو آیینه ام ز کار افتاد
جدا ز روی تو داد گریستن دادم
ز گریه چشم مرا دجله در کنار افتاد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş