شمارهٔ ۱۷۶

0 金の葉

هرگز دلم زآن دلربا دیدی شود خوشنود نه گفتم دهی یک بوسه ای زآن لب مرا فرمود نه کشتی چو شمعم بارها ای نور چشم عاشقان برخاست هرگز از دل پر آتش من دود نه زآن چشم مست خویشتن هرگز نگاهم کرده ای یا بوسه دادی هرگزم زآن لعل می آلود نه عهدی تو کردی ای پسر بشکستی آن را سر به سر عهدت به من ای سیم بر انصاف ده این بود نه تا چند خاقان می کنی منع من از آه و فغان هرگز گره از کار من این یار من بگشود نه