شمارهٔ ۲۹۶
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
دزدم ز بس حدیث ترا از زبان خویش
دارم چو غنچه مهر ابد بر دهان خویش
ز آمیزش صبا نبود غنچه را گریز
بلبل به شکوه چند گشاید زبان خویش
در گلشن آرمیده روم چون نسیم صبح
تا عندلیب رم نکند ز آشیان خویش
با آنکه آب دیده ام از آسمان گذشت
بختم نشست دیده ز خواب گران خویش
هرجا که رفته ام پی خود رفته ام چو باد
دزدیده ام ز دیده مردم نشان خویش
در منع خون دیده فشردم به دیده دست
انداختم به دست خود آتش به دهان خویش
نه برگ عیش ماند مرا نه دماغ غم
آسوده شد دلم ز بهار و خزان خویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş