شمارهٔ ۳۰۷
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
دیدم به چشم آینه بسیار سوی خویش
خالی نیافتم ز تو یک تار موی خویش
با خویش هم ز غیرت عشق تو دشمنم
در عاشقی نمی رود آبم به جوی خویش
خود را اگر به دوست نکردم غلط چرا
در پیرهن چو غنچه ببالم به بوی خویش
نازم به چشم خود که چو دیدار واپسین
در یک نظر نهفته همه آرزوی خویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş