شمارهٔ ۳۲۳
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
دامان عشق سلسله مویی گرفته دل
از دست رفته و بر رویی گرفته دل
تاری نشد ز زلف بتان بیش قسمتش
چون قطره عرق بن مویی گرفته دل
تا همچو دیده ام نبود کوچه گرد شهر
از پا فتاده و سر کویی گرفته دل
سوز دلم برآورد از آفتاب دود
این خاصیت ز گرمی خویی گرفته دل
نرگس پیاله ها ز کدو کرد آشکار
زان چو پیاله پای کدویی گرفته دل
بردار پنبه و رخ داغم شکفته کن
قدسی مرا گرفته ز رویی گرفته دل
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş