شمارهٔ ۳۳۰
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
بر نیامد یک نوای غم فزا از خانه ام
دوش خالی بود جای جغد در ویرانه ام
گو مکش دست نوازش بر سر من آسمان
من که یک مویم چه آرایش فزاید شانه ام
گر نمی بارد ز گردون تیره بختی بر سرم
گردد از روزن چرا تاریکتر کاشانه ام
الفت آتش پرستان جذبه ای دارد که عشق
ریزد از خاکستر پروانه طرح خانه ام
تاب هجران شرابم نیست تا وقت صبوح
پیشتر از صبح می خندد چو گل پیمانه ام
کار من پیچیده و افتاده بر وی عقده ها
گو مکش صیاد زحمت بهر آب و دانه ام
کس نبندد آشیان بر شاخ بی برگی چو من
کز فریب جلوه گل از قفس بیگانه ام
از دورنگی های اهل بزم ترسم لاله وار
با حریفان لاف یکرنگی زند پیمانه ام
چون نمی سوزد درین محفل بجز من دیگری
می رسد قدسی که گویم قبله پروانه ام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş