شمارهٔ ۳۴
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
منم که داغ دلم دشمن است مرهم را
نمی دهم به شب قدر روز ماتم را
خدنگ یار مگر چاک سینه ام بگشود
که سوخت شعله طوفان عشق عالم را
به گلشنی که نسیم دلم گذشته بر آن
ز خون دل نتوان فرق کرد شبنم را
مریض عشقم و خون جگر چنان نوشم
که العطش ز جگر خیزد آب زمزم را
به کیش برهمن از دین خبر نداری اگر
به پیش بت نبری سجده دمادم را
ز بس که دل به تو مشغول بود قدسی را
گذشت عمر و ندانست شادی و غم را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş