شمارهٔ ۳۶۷

تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم از رشک جان محرم و بیگانه سوختیم ما را نه قرب شمع میسر نه وصل گل از اعتبار بلبل و پروانه سوختیم افروختیم در حرم کعبه صد چراغ تا یک چراغ بر در میخانه سوختیم خون جگر ز شیشه کشیدیم و از حسد چون لاله داغ بر دل پیمانه سوختیم آتش زدیم در جگر عاقلان ز رشک زین داغها که بر دل دیوانه سوختیم خوبان نمی شوند به ما آشنا و ما از اختلاط مردم بیگانه سوختیم امشب که یاد روی تو مهمان دیده بود تا روز شمع ماه به کاشانه سوختیم کردی به غیر گرمی و شد کار ما ز دست ما هم به آتش دگری خانه سوختیم قدسی ز حرف عشق نبستیم لب دمی عمری دماغ بهر یک افسانه سوختیم