شمارهٔ ۴۰۴
ق قدسی مشهدی
0
Altın Yaprak
بر قرص جو خودم بود دست دراز
گو سفله به نان گندم خود می ناز
کی از دگری ناز کشد در عالم
آن را که همین به بی نیازست نیاز
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş