شمارهٔ ۴۲۵

ون آهسته آهسته مگر امید دارد کان پری روزی به دام افتد که دل در سینه می خواند فسون آهسته آهسته دلی کو پاره ای عاشق نباشد نیست نقص عشق که نور ماه نو گردد فزون آهسته آهسته چنین گر فکر گیسویت ز تاب دل فزون باشد شود سودای او در سر جنون آهسته آهسته ز بس با یکدگر کردند خصمی بر سر عشقت میان دیده و دل خاست خون آهسته آهسته چنین کز شوق رویت خون به هر نظاره ای ریزد ز چشم ما نگاه آید برون آهسته آهسته مسیحا را نشاید دعوی اعجاز با لعلت که می آید به دامت از فسون آهسته آهسته غرض ناکامی است از عشق اگر نه کوهکن قدسی چرا می کند جان در بیستون آهسته آهسته