شمارهٔ ۲۶ - فرهاد و بیستون
ع عبدالقادر گیلانی
0
Altın Yaprak
شاخ گل از نازکی یار یادم می دهد
برگ گل زان گلرخ رخسار یادم می دهد
چون روم در کوه تا از یاد او فارغ شوم
می خرامد کبک و زان رفتار یادم می دهد
هر کجا بینم گلی با خار می سوزم که آن
همدمی یار با اغیار یادم می دهد
داستان تیشه فرهاد و کوه بیستون
خار خار سینه افکار یادم می دهد
چون روم در گلستان کز خویش آسایم دمی
بانگ بلبل ناله های زار یادم می دهد
رسته بودم از جفایش وه که جور روزگار
باز خونریزی آن خونخوار یادم می دهد
جان شیرین سوزدم چون شعر محیی بشنوم
زانکه شیرینی آن گفتار یادم می دهد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş