شمارهٔ ۶۴ - ناله های من

من که هستم زنده دور از دلربای خویشتن گر برفتم می کشد بازم به جای خویشتن نه مرا در خانه کس راه و نه در مسکنی می توانم بود یکدم در سرای خویشتن ای که می نالی ز عشق یار و جور روزگار سوی من می بین و کن شکر خدای خویشتن گر ز عشق افزون نبودی در دل پایای من فکر می کردم به جان گرد هوای خویشتن تا نهادم بر سر کویت قدم بی اختیار توتیای دیده سازم خاک پای خویشتن بس که زاری می کنم بیهوش گردم هر زمان باز می آیم به هوش از ناله های خویشتن غیر محیی کاو خود از بهر تو خواهد در جهان هر که می خواهد تو را خواهد برای خویشتن