شمارهٔ ۳۴ - نورایمان

دوست می گوید که ای عاشق اگر داری صبور از فراق ما منال و صبر کن تا نفخ صور اندر آن مجلس که بیند خلق دیدار خدا از جگرهای کباب عاشقان باشد بخور آن که از خواب خوشت بیدار می سازد منم چون بگویی تو گناهانم بیامرز ای غفور گور گهوار است تو طفلی و دایه لطف دوست خوش بخوابایند و خوابت داد تا یوم النشور نور ایمان در دل و دل بارگاه نور حق خوش چراغی کاو دهد در پیش نورالنور نور ای گنه کار ان شما را بی شک آمرزد خدا به بود از پوستین کیش چو سنجاب و سمور دارد از نور خدایی چهره تو آگهی زردی روی تو باشد سرخی رخسار جور حور عین خال سیه زد بر رخ از رنگ بلال از حبش بنگر چه خوش مشاطه ای کرده ظهور در تجلی این ندا آمد که خواهد دیدنم هرکه بر من خاطر خود داشت شب را در حضور چون برون آیی ز دنیا پیشواز آیم ترا گویم ای محیی چه خوش بر کوفتی این راه دور