Barış Mehmedim

Bir gün.. Bir gün Mehmedim Sınırın ötesinde Bir Kandil gecesinde Kurt misali karanlığı koklarken sen Üç emir duyacaksın Kudurmuş mevzilerde yankılanacak: Asker..!! Dön..! Yürü..! Vur..! Kar üstüne ayaklanacaksın siperden Çakal namlusunu hiç düşünmeden Döneceksin sırtını düşman gözlere Allah’a emanet Yürüyeceksin.. Ten izleri bırakarak keskin kayalarda El toprağında can izleri bırakarak El yordamıyla ineceksin dinsiz yamacı Canın yana yana her adımda Kan dolmuş postalınla ayak basacaksın Memleket toprağına ‘Allah’a şükürler olsun’la Öyle bir kilit vuracağız ki büyük demir kapıya Öyle bir yaslanacağız ki Değil köpek sürüleri Cehennem rüzgarı dayansa ardından Yıkamayacak!! Emir böyle Mehmedim.. Ana toprağında da olsan artık Son bir gayret, sıkacaksın dişini Bismillah deyip, yürüyeceksin yine Düşünmeyeceksin..! Anadolu güneşiyle hasret yollarında Beyaz güllerle geniş ovalarında Geçtiğin ilk ırmakta Şifa bulacaksın. Kapanıverecek yaraların Ağrın, sızın suya karışacak Derin derin soluyacaksın artık havayı Acıya takılmadan nefesin Sonra yeşil elbiselerin, kavruk teninle En kalabalık şehre gireceksin En işlek caddesinde, Bütün dillerde, bütün dinlerde, bütün renklerde Peşisıra selamlar çakılacak Şaşıracaksın. Barış türküsüne hep bir ağızdan Elindeki tüfeğe inat Gülümseyeceksin Az kaldı Mehmedim ilerle Caddeyi dönünce dar bir sokak Sokağın sonunda tahta, eski bir kapı Yabancı değil gibi.. Duracaksın.. Emri hatırla Mehmedim.. Dön..! Yürü..! Vur..! Kapıyı vuracaksın.. Yaşlı bir kadın sesi, tanıdık gibi sanki ‘Kim O’? diye soracak.. Hatırlayacaksın.. Tırnakların avuçlarında Ağlamaklı bir sesle Zar zor sesleneceksin Mehmet diyeceksin Mehmet Bir hışımla mübarek Açacak son kapıyı Yüreğin dağlanacak İşte o gün Mehmedim Kapının eşiğinde Gözü yaşlı annene Sarılıp, kucaklaşacaksın Rahmetler okuyarak Al bayrağa sarılanlara Ağlayacaksın.