Bunalım Halleri

Kalbim ağlar, bir türlü gözlerim ağlayamaz, Yanardağları şimdi daha iyi anlıyorum. "Onlar da ağlasaydı, bir türlü patlayamaz... ..akıtmazdı lâvlarını ovalara" diyorum. Ben yandıkça içimde birikirler mağmalar, İçimde lâv birikir, dilimde iltifatlar. Bu hâlime bir türlü veremezken manâlar; "Fırtınadan önceki sessizlik mi?" diyorum. Acep püsküreceğim gün yakın mı? Bu ne hâl? İçtiklerim hep zehir.. yediklerimse kan, yal. Deniz ortasındayım bindiğim küçük sandal.. durmadan su alır, cankurtaran bekliyorum. Ben nefes alıyorum, bataklıklar da beni. Bir suya dalıyorum, giyiyorum kefeni. suya dalışım ile bütün olup biteni.. Bir de; beni yıkayan Gassal'ı bilmiyorum. Bilek damarım kesik, sürekli kanım akar. Yarasalarla sarıldım.. Yamyamlar kanımdalar. Dayanılmaz raddedeyim, püskürmek için lâvlar.. ..volkan ağzına geldi. Artık kan kusuyorum. Ne olur! Bir kova su alıp içime dökün. Dökün ki; içimdeki yanan şu ateş sönsün! Izdırapla seyr eden hayat tersine dönsün. Huzur ile güldüğüm günleri özlüyorum. Hayvan mıyım, insan mı? Bilmemekteyim neyim? Bir tutan olur diye uzatıyorum elim. Boğaza kadar battım.. ve artık ölmekteyim.. Galiba bu yerde son demimi yaşıyorum...