Siz benim bu yokuşları nasıl çıktığımı bilmezsiniz Sağnak yağmurla elele nasıl koştuğumu İliklerime kadar donarken buz gibi kışlarda Nasıl titremeden yürüdüğümü bilmezsiniz…
Sadaka gibi kulağımıza sıkıştırılan “canım” başlıklı cümleler kurulurdu bir vakit Bunaltıcı bir havada bile soğuğu içimize işlemiş Birkaç rüzgarlı dokunuşun ardından…
Her harfi ince bir nakış gibi işleniyor Gün yüzü görmemiş teselli sözcüklerinin Nefes almadan yutuveriyoruz sanki Laf ola beri gele söyler olduğumuz…
Takvimler bugünü gösteriyor Ama hangi aydayım bilemiyorum Tepeden tırnağa titriyorum Sanırım yüreğimin en çetin…
Sene bin dokuzyüz doksan... diye başlayan cümleler kuruyorsun Ben küçükken, lisedeyken diye başlıyorsun hikayelerine Her geçen yılı daha net hatırlıyorsun, unutmaya kıyamıyorsun…