Hayat

Her harfi ince bir nakış gibi işleniyor Gün yüzü görmemiş teselli sözcüklerinin Nefes almadan yutuveriyoruz sanki Laf ola beri gele söyler olduğumuz Kırk yılda bir duyulması muhtemel Sandık kokan safran rengi sevgi nasihatlarını Hep yarım kalan, eksilen bir şeyler oluyor Yürekler kuşların istilasında nadasa bırakılıyor Sahneler tek kişilik, hayatlar bir başına yaşanıyor Birileri sevdaların sallanan trabzanlarından, birileri yeşilin en yüksek köprüsünden aşağılara itiliyor Sessizlik üç perde oynanıyor bizim buralarda Her defasında başka biri çıkıyor sahneye Gamsız, kedersiz oyununu oynuyor Alkışlar patlıyor ardından ama oyuncu ağlıyor Ağlaması isyanından aslında, kimse bilmiyor