Yabancı

Elinden tutsaydım ya çocukluğumun, hiç bırakmasaydım. Nasıl da kendi halinde o günler, bıraktığım gibi. Gözlerim daha hiç ıslanmamış. Ellerimi hiç koymamışım iki başımın arasına Geceleri hiç sabah etmemişim, pencere kenarında. Kalbim hiç titrememiş ağlarken Omuzlarımdaki yük çantadanmış. Gülmüşüm, anneme sarılınca Yedi rengi de görüyormuşum o zamanlar. Bilmemişim ki nasıl yalnız kalınırmış, en uzak yer dipteki mutfakmış. Öylesine sağlammış ki hayallerim, hiç kırılmamış. Şimdi bana bakıyor bu çocuk. Tanıyabiliyor mu bilmem?