Bir Gün Utanırlar

Seni böyle masada Başım ellerimin arasında Arsız yağmurlu akşamlarda Ağaran saçımla sakalımla Düşünürken, Adresler yitiyor Çukurlar kazılıyor bir yerlerde İçim mengenelerde Eziliyor bilemezsin. Bilemezsin Kanlı kürekler Kanlı kazmalar ellerinde Sulara insanlık bulaşıyor Çağlayanlar kabarıyor acıdan Tüfeklerin no'ları siliniyor Atmacalar vuruluyor zirvelerde O zirveler özgür oysa Bilmiyorlar Bilmiyorlar be güzelim Parmaklarım kapıların tokmaklarında Tezgâhlarında satıcıların Ormanların eteklerinde Çizilirken haritalarında Kırmızı çarpılarında Gırtlaklarında tırnaklarım. Örtüyorlar bizim olan her şeyi Topraklar bile utanıyor Toplu katliamlar, Yanık sesli türküler Ne sen de ne ben de Aşkın içinde Hasretle söyleniyor...