Sevda Rüzgârları

Gençlik doruklarında deli gibidir rüzgâr Bir yanda aşklı yürek, bir yanda yanan efkâr. Yel dağıtır saçları, örter de gözlerini Sevda rüzgârlarında, uçurur özlerini. Her şey yangın; doğan gün gece yıldızlar mehtap Sevdalılar kanatlı, gökler düşse de bitap. Aşkın büyüsünde kul, bir başkadır tabiat Ufuktaki güneşten, gölgeliklere inat? Yedi rengin cümbüşü, o sevgi kanatları Dağ bayır hiç durmadan, dört naladır atları Toz dumana katılır beyazı vurmak için. Es sevda rüzgârı es, mânada yanmak için. Değil mi ki cananın yürüyüşü bir nehir Allar akar ardından gerisi büyü sihir. Mevsimleri devşirir değirmende dövenler Sarı başak sarhoşu, sırma saçı sevenler Ne efkârlı rüzgârdır, yer gök deniz yol alır Eserken sıcaklığı yeşil dallarda kalır. Sevda bahçelerinde efsunlu bir tebessüm Dans ettikçe fırçası, pembe boyanır resim. Yeter ki hicran gamı, kilimini örmesin Seven seveni alsın, kimse acı görmesin. Gülşen mahmurluğunda öter durur bülbüller Sevda rüzgârlarında aşkı tadarken güller.