Sen Hep O Aşk Mevsimi

Sen hep o aşk mevsimi, ilkbahar kadar taze Edaları ölümsüz, sevdaları gülpençe Bu gönül yanığına tılsımlı bir yelpaze Vuslatın müjdesini fısıldar hece hece. Kum zambağı gülüşün; bağrımda açan ateş Kor alevi bakışın; gökteki ayla güneş Sevdaya kozalaşan; öteki yarıma eş Zamanın gergefinde oyamsın ince ince. O efsunkâr gözlerin; ömrüme günebakan Çöle can veren anlam, her zemheride yakan Yedi iklim, beş mevsim gönül gülşeni kokan Dördüncü cemre gibi kalbime düştün gülce. Hoş bir deniz meltemi, köpük köpük sökünün Afrodit güzelliği, varoluşluk gün be gün Adonis vurgunluğu, taçlanmada dal sürgün Şimdi bahar zamanı; sevişelim gün gece. Efsanevi âşıklar antik düşlerden yana Rum Taşı etrafında kulaç atsak yan yana Aşk Çeşmesi'nden bade yudumlasak can cana Kum saati aktıkça; şakımalar bülbülce. Gözlendiğin yollarda anemonlar peş peşe Umut sağanağından pür heyecan, pür neşe Hüzünlere bir son ver, nokta koy bu gidişe İki yürek sevdalı… İki yürek de Nietzsche.