Size Dünyayı Bıraktım

Gece tüm ağırlıyıyla yükleniyor satırlara. Yalnızlık dolaşıyor korkuyla kolkola. Bir yıldız kayıyor yine sessizce. Belki düşler dönüşür geceyle. Belki gözyaşı döner tebessüme. Artık tutarsız sınırlardayız. Biri başlar biri biter gibi, Ne ümitler körelttik yaşam hattında. Bıkmadık yitik kapılardan, kayıplardan. Bir vurulduk, bin yıkıldık, sırtımızdan. Şarkılar hep karanlık odalarda. Ağıtlar dört bir yanda, etrafta. Gündüz geçti gitti üzerimizden. Mabetlerde çürümüş dünler. Şaşırdı her seferinde kader. Şimdi lanet sevgiyle eşdeğer. Kaygı küsürlü bu devirde. Belkiler revaçta. Avunmalar boşuna... Kör bir kuyuya gönüllü düştük. Her ip salan bir şey istedi. Peşisıra hepsi kuyuya indi. Bu yük hep alttakilere bindi. Birileri yükseldi kör kuyudan. Birileri ezildi. Birileri güldü, birileri öldü. Ufuklar surlarla çevrili. Yüzler tedirgin, nefret gerildi. Bakışlarda sonsuzluk, gözler donuk. Sözler kısır, niyetler bozuk. Yürüdük duvarlara çaresiz, çocuk. Nasıl da dururduk oysa. Duvarlara karşı korkusuzca. Birileri vardı sürükleyen. Biriydik biz sürüklenirken. Yıkıp geçtik onca sene her seti. Yazık, birileri köreltti bizi. Şimdi artık uzak ufuklar. Ne elimizden tutan var. ne sürükleyen, ne de uçuran. Eridik kabuğumuzda. Gömüldük karanlığa. Ümitlerimizi aradık, Düşlerimizi hayal ettik. Düşündük yaptıklarımızı Yapamadıklarımızı. Düşünmedik... Birileri düşündü yerimize. Biz bunu bile beceremedik. Becerenler, becerdi. Nasılmış kaygısız hayat? Her şeyimiz herkesin. Kendimize gelemedik. Artık başkalarınınız. Nasılmış kavgasız hayat? Hani savaşlarıyla övünürdü insan? Mücadelemizle varolurduk hani, Kazandı derlerdi, kaybetti derlerdi. Bir şekilde varolurduk. Sorumluluktan kaçtık, arkalara. Sıra gelmesin, yüzler eller arasında. Hepimiz kaçtık uzak kuytulara. Burdayız işte, bitkin soluk yüzlerle. Renkleri körelttik yitik beyinlerle. Tepeden tırnağa griye kesmiş günlerde. Bir avuntu ne yazık yetecek, densizliğimize. Durup baktığında karanlığa, Göremiyorsan bir şey eğer. Sen de görünmezsin artık. O kuytuların hakimi olsan da, Mutluğu oralarda sansan da... Herkesin bir köşesi var, Yalnız senin sanma. Varolduğun müddet yaşamak değil. Nefes almak yaşamaksa eğer. Yaşasın nefes sen bağ olma ona. Ne yazık. Buraya kadarmış dünya. Bir gün belki dönerim kendime. Bulduğumda ne mutlu benliğime. Birileri; Benim yerime düşünmüyorsa eğer. Benim kavgama saygılıysa eğer. Sorumluluğumdan onlar sorumlu değillerse. Renklerimi yakalamışsam, Bir de hayallerimi, ümitlerimi, Döndüğümde bulabileceksem eğer. O zaman... İşte o zaman, yaşarım ben de. Şimdi gidiyorum. Her şeyi bıraktığım gibi. Gidiyorum her şeyimle. Size dünyayı bıraktım. Kendiminkinden kalan dünyayı. Ne zaman çıktınız kabuğunuzdan. Ne zaman bir hayali koşturdunuz önünüzde deli gibi. Birilerinden hızlıysanız eğer. Kavganıza sahipseniz. Mühürleri sökebildiyseniz kalbinizden. Birilerini sevebildiğinizde. Hatta bir de güvenebildiğinizde. Varolmak için ezildiğinizde. Fışkırıp yerden, yenilmediğinizde. Devrilip de eğilmediğinizde. Ve başınızı kaldırıp güneşi gördüğünüzde, Hâlâ yalnızsanız eğer, Çağırın beni. Şimdi gidiyorum. Size bıraktım dünyayı. Kendiminkinden kalanı.