Aysaclu

Acılarını türküleyip kendini yağ, Yağmuruna hasret, çöl oluyorum... Artı Gölgelerimizle giremediğimiz şehirlerde, Üşür izdüşümü zamanın. Ne kadar ırasan da dudağındaki ıslığa Ellerinde kırılan buzun sıcağına, Şahdamarından girip sana geliyorum... Artı Mermerlere işler saçlarının sarı ıslaklığı Ellerimizde sanrısı özgürlüğün; Hiç açılmaz kapıyım, kendime kapanıyorum. Teninde çizdiğim vücudunun atlası Adı serüven bir sevdaya koşarken Parmaklarımla gülüşüne dokunuyorum. Yunsun ayaklarınla ezdiğin üzümün suyu Acıyan öksüz yanlarımı, Serüvenimize uzanırken aşk ve Temmuz İnsin lüverden çağrın, terli çığlık yığınına Nasıl ki her gece kapında, intihara koşuyorum. 03.Eylül.2006.Pazar / S- 02:31 Deniz Köşkleri – İstanbul Akrostiş: Ay + Güneş + Mehtap Yasin (aysaclu)