Yarı Gölge

ağustos on yedi. ışığı içinde sakladı Çiminigaga, ve biz yürüdük geçtik karanlıktan kanatarak dizlerimizi ve buradan doğdu ışık yetingen kuşların kırılgan kaçışına. gözlerimizin uçurumunda, bizler; kılıcı hiç kan görmemişler, yitik ülke kıyılarında aydınlanmadaydık kendi içimizden gelen ışıkla. oysa, kaçmak daha fazla kavgaydı fırtınayla. ölüm açtı tarlalar çiçek çiçek siklamen, kardelen ölüm açtı, ve bir öfkeli tufanın ardından şarap sundu Soratanga; Aydan jüpiter'e kadar bütün kılık değiştirmiş tanrılara. açıktı gözleri. kuşlar yerine getirdi birer birer kendilerinden istenilen herşeyi ve oynamaktaydı herkes kendisine dağıtılmış olan eli. elleri soğuk, solgundu benzi ve paramparçaydı antibiyotiklerin, ağrı kesicilerin saldırdığı damarları. ve harmanda kalmıştı ekini. ama, o kadar güzeldi ki; kendi gözlerinde olmalıydı yeri. ve bir buzlu camın ardında kalan çıplaklığıydı en güzel elbisesi. ölüm açtı tarlalar, begonviller, sardunyalar ölüm açtı; uyumaya yattığı, kendi korkularımızı ve tükeniksiz acılarımızı yarattığımız toprak. ve biz hazırlanırken karakışa giderek kimsesizliği yaşamaya derinleşiyordu yalnızlığımızın hüznündeki çatlak. 07.Ekim.2004.Perşembe-İstanbul