Sağım Solum İstanbul

bir, iki, üç önüm arkam sağım solum istanbul... yarınım, umudum, kimsesizliğim sessizliğine hayranım istanbul... bu gece terkediyorum seni bir yabancı uğruna, bir dize daha karalıyorum senin adına, ölümün kendisini arıyorum kendi adıma, bir bir, satır satır, hece hece, bütün cümlelerimden çıkarmak istiyorum seni dişlerim dökülenedek yummak istiyorum gözlerimi kendimi parçalamak iftiras etmek geliyor içimden... uykularım kaçıyor aklıma sen düşmüşen nasıl uyuyabilirim ki onca çaba onca sevgi onca gözyaşı ben her gece rüzgar olup esemem ki tenine yağmur olup dökülemem ki yanaklarına güneş olup ışıldayamam ki tepende bana beni sev diyemem ki... sevdiğim sana olan duygularım bimanend, yaşamım sensiz bi-zar, sensiz geçen zamansa artık manend-abad sanırım... sevdiğim yardım et de şu gözlerimi kapayayım...