Benimki De Bir Garip Sevda İşte

Bu dünyaya erken gelmişim Seni tanımaya geç kalmışım Ama sevmek Sevmek denen şu duygu var ya Seninle bir daha yüreğimde hissetmişim Ben, senin gülüşün gibi tatlısını Ben, senin gözlerin gibi karasını görmedim Tattırdın ya küçüğüm yine bana Sevmek hissini Görmedim, sevmedim ben, senin gibisini Biliyor musun? Senden hatıra diye saklıyorum O gün verdiğin alış veriş fişini Benimki de bir garip sevda işte Saklıyorum, peçeteye çizdiğin o resmi Ve keşke benim küçük garsonum Sana vermeseydim de, atmasaydın, diyorum Tostumdan çıkan, saçının o telini Diyorum ki kendi kendime Düşünüyor mudur, küçüğüm de, arada sırada beni Ve hala duruyor Çayım için fazladan getirdiğin küp şekerler Onlara baktıkça Hep sen geliyorsun gözlerimin önüne Bordo önlüğün, elinde servis tepsin O kapkara gözlerin, bakışların, gülüşün, sesin Sen geliyorsun gözlerimin önüne Benim küçük garsonum Yetiyor bana, düşlemek seni Yetiyor seni düşünmekte Benim ki de bir garip sevda işte Belki bir gün bir yerde Karşılaşırız biz de Ne diyeyim, kara gözlüm, varsa kaderde Yaşamak kısmetse bu aşkı Bu sevgi bitmez, gömülüp kalmaz mazide Kim bilir belki de Başka biri taht kurar o gönülde Bir başkası olur o kara gözlerinde Belki bir gün bir başkası bakar Ama o kara gözler Bilmem benim ki kadar Hangi yüreği yakar Hasretin benim ki kadar Hangi yüreğe kurşunlar sıkar Hangi gözlerin önüne hayalin Yirmi dört saat durmadan çıkar Ve hiçbir çıkar, hiçbir karşılık beklemeden Hangi yürek sever seni benim ki kadar Benimki de bir garip sevda işte Kim unutturabilir seni bana söyle Kimi sever bu yürek bir daha böyle Sen yoksun diye yanında Olsa bile kendi yatağında Olsa da kendi ocağı, kendi sılasında Kim hisseder kendini her anında Kim hisseder gurbette Benimki de bir garip sevda işte Benim küçük garsonum Kim yanar böylesine seve seve O kara gözlerinin uğruna Kim yanar aşk denen, hasret denen ateşte Benimki de bir garip sevda işte...