شمارهٔ ۲۰۶

هر چه آید ز رنج و راحت پیش نسپارم بدرد و غم دل خویش نروم زیر بار منت خلق هر که هست از توانگر و درویش دل کس را نمی برم از جای وقت کس را نمی دهم تشویش نپسندم بزیر چرخ کبود خاطر هیچکس نژند و پریش دشمن و دوست کافر و مسلم هر که باشد نخواهمش دلریش با همه همگنانم از دل و جان هم دم خیر خواه و نیک اندیش چون بدانم که مردم آزاری نیک نبود بهیچ ملت و کیش نپسندم بگاه محنت و رنج رنج بیگانه را و راحت خویش نعمت و مال و دانش و اقبال داده ایزد ز همگنانم بیش گنج بی رنج و جود بی منت نوش بی نیش و عیش بی تشویش مزرعی سبز و بوستانی نغز ساحت کشت زار و سایه خویش از گرانان یاوه گو به کران بهتر از صد هزار عرش عریش