شمارهٔ ۲۶۴

بگشای در خانه که نره گداییم گر تو نگشایی بشکستن بگشاییم گر میندهیمان بگدایی و بزفتی یکبوسه ز لعل تو بدزدی برباییم با ما بوفا کوش که ما اهل وفاییم ما را بصفا باش که ما اهل صفاییم روزی قند آخر که سر زلف تو گیریم وقتی شود آخر که لب لعل تو خاییم از لعل تو یکبوسه بمستی بستانیم بر زلف تو یکعقده بشوخی بفزاییم هی بوسه ز لعل تو بگیریم و ببخشیم هی چهره بزلف تو بمالیم و بساییم ای پادشه کشور تقدیس و تجلی ما گرچه گداییم هم از شهر شماییم عمریست که ما بر در این خانه نشستیم یکبار بپرسید که چونیم و چراییم ایشاهد خلوتگه اسرار بیکبار از پرده برون آی که از پرده درآییم