شمارهٔ ۵۹

اگنون که گذشته ز شب تیره دو پاس است زی باده کشان نوبت تبدیل لباس است از سر فکند شیخ بخلوتگه رندان آن خرقه صد پاره که پشمینه پلاس است در هندسه بینی دهن شیخ و لب جام دو دایره کان هر دو بیک نقطه مماس است گوید که بتدقیق نظر حرمت می نی در نص صریح است و نه در حکم قیاس است بل در نظر شرع که از قاعده عقل ترتیب مبانیش بتاسیس اساس است هنگام کلال از الم و خستگی روح واجب بود این جرعه که ترویج حواس است معجون مفرح که کند تربیت عقل در نزد خردمند چه باک است و چه باس است در مجلس خاصش سخن از باده و ساغر در محفل عامش سخن از حیض و نفاس است هر کس که شود تابع این شیخک نسناس بی شبهه توان گفت که از ارذل ناس است