غزل شمارهٔ ۱۷۴
ح حافظ شیرازی
0
Altın Yaprak
مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد
برکش ای مرغ سحر نغمه داوودی باز
که سلیمان گل از باد هوا بازآمد
عارفی کو که کند فهم زبان سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد
مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من
کـ آن بت ماه رخ از راه وفا بازآمد
لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح
داغ دل بود به امید دوا بازآمد
چشم من در ره این قافله راه بماند
تا به گوش دلم آواز درا بازآمد
گرچه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست
لطف او بین که به لطف از در ما بازآمد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş