شمارهٔ ۵۷
ح حافظ شیرازی
0
Altın Yaprak
مدتی شد کآتش سودای تو در جان ماست
زآن تمنایی که دایم در دل ویران ماست
مردم چشمم به خوناب جگر غرقند از آن
چشمه مهر رخش در سینه نالان ماست
آب حیوان قطره ای زآن لعل همچون شکر است
قرص خور عکسی ز روی آن مه تابان ماست
تا نفحت فیه من روحی شنیدم شد یقین
بر من این معنی که ما زآن وی و او زان ماست
حافظا تا روز آخر شکر این نعمت گزار
کآن صنم از روز اول مونس و مهمان ماست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş