شمارهٔ ۷۱

ز چشم بد رخ خوب تو را خدا حافظ که کرد جمله نکویی به جای ما حافظ بیا که نوبت صلح است و دوستی و صفا که با تو نیست مرا جنگ و ماجرا حافظ به زلف و خال بتان دل مبند دیگربار اگر بجستی از این بند و این بلا حافظ اگرچه خون دلت خورد لعل من بستان به کام دل ز لبم بوسه خون بها حافظ بیا بخوان غزلی تازه تر ز آب حیات که شعر توست فرح بخش و جان فزا حافظ سحرگهی که چو رندان بنالی از سر درد به کار من کنی آن دم یکی دعا حافظ تو از کجا و امید وصال او ز کجا به دامنش نرسد دست هر گدا حافظ چو ذوق یافت دل من به ذکر آن محبوب مراست تحفه ی جان بخش و غم زدا حافظ