شمارهٔ ۱۱۴

عمر عزم بی وفایی می کند روز و شب مشق جدایی می کند می گریزد عقل از میدان عشق باز در ما خودستایی می کند مست و مخمور است زاهد روز و شب باز عرض خودستایی می کند هرکه در مسجد رود بیند به چشم کور و کوری رهنمایی می کند درگه پیر مغان می بوس از آنک شاه در این در گدایی می کند این دلیری بین که آن زیبا صنم از جهانی دلربایی می کند بنده پیر خرابات از غلو بر همه عالم خدایی می کند دیو را مشروطه چون برداشت بند چون سلیمان خودستایی می کند طفلک نادان نارس را ببین دعوی علم رسایی می کند عشوه دنیا مخر کاین نوعروس زود ترک آشنایی می کند هست پست افتاده پس ماندگان ادعای پیشوایی می کند دشمن بدخواه و بی کردار ما بی حجابی بی حیایی می کند پای نه بر چرخ کان دهقان پیر بره و گاوت فدایی می کند طبع حاجب بحر و فلکش فکرت است خوب فهمش ناخدایی می کند