حاجب شیرازی

اتی امرالله ای ساقی بیار آن راحت دل ها به مشتاقان و مهجوران ادر کأسا و ناولها بده زان راح ریحانی به منظوران روحانی مگر زین آب رحمانی برویانی گل از گل ها…

کم شانه می زن ای صنم آن طره پرتاب را از آشیان بیرون مکن مرغ دل بی تاب را خاک وجود عاشقان برباد خودکامی مده ای ترک آتش خوبگیر از تشنه کامان آب را…

جهان جای آرام و راحت ندارد بجز محنت و رنج و زحمت ندارد به دنیا مبندی دل ار عاقل استی که این دهر جز زجر و ذلت ندارد…

میی که باده وصل تو در دماغ کند دهان خم چو گشاید مرا سراغ کند کسیکه آتش عشقش بسوخت سرتاپا جبین و سینه و بازو بهل که داغ کند…

مرا قلم سخن از غیب و علم غیب کند کجاست آنکه در این نکته شک و ریب کند چنان ز خم بسبو کرده باده پیرمغان که خاکروبی میخانه را صهیب کند…

خود را ز قید هستی آزاد کرد باید زین خوبتر بنایی بنیاد کرد باید ویران شده است ایران از ظلم و جور عدوان بازش ز عدل و احسان آباد کرد باید…

ای آیت مهر وی معنی داد ایزد ز کرم داد همه داد از زلف و رخت پیدا و عیان هم صبح امید هم شام مراد…

دو روز مطرب و ساقی گر اتفاق کنند وفاق در می و خون در دل نفاق کنند حصار شهر مخالف ز ترک پر آشوب حجاز پر زنوا شور در عراق کنند…

اوست مولی که ز قید غمت آزاد کند اوست اعلا که خرابی تو آباد کند اوست سلطان به حقیقت که به دستوری عقل مملکت را تهی از ظلم و پر از داد کند…

آمد آن کس که جهان را همه ارشاد کند آخرین نامه حق را زنو انشاد کند آمد آن شاهسواری که به میدان جهان دل ز ابدال برد حکم بر اوتاد کند…

عقل کل تا به قدم از من و از ما دم زد جلوه حسن تو آن ما و منی بر هم زد غیرت عشق بنازم که چو افروخت چراغ شعله بر خرمن خاصان بنی آدم زد…

هیچ ملکی به شرف کشور ایران نشود بیش از این درهم و آشفته و ویران نشود اهل و نااهل وی ار متحد از جان نشوند رنگ ویرانی از این روضه رضوان نشود…

صبح عطسه زد یار با وفا گشت مشک بو عطسه صبا خون ز عارضش بر زمین چکید شد زمین بهشت از گل و گیا…

در بند توام ای بت تجریش به دربند بخرام به دربند ببین خسته در بند انگشت تو بر قفل مهمات کلید است ز آن باز بود بر رخ تو هر در و در بند…

شاهدان کار تموچین کرده اند ره به تبت رخنه در چین کرده اند چین و ژاپن تبت و تاتار را مشک با راز زلف پرچین کرده اند…