شمارهٔ ۱۶

چون مدعی از سر ننهی این من و ما را بگذر تو از این دعوی بیهوده خدا را گر عزت و عزلت بود و علم و قناعت از شاهی عالم نبود فرق گدا را سرداری و سرکاری عالم همه از ماست کس با سر وپا نیست من بی سر و پا را یکسان بر دلدار بود شاه و گدا زانک یکسان نگرد شمس و قمر را و سما را دلدار همان جوهر فرد است که در ماست از اوست من و ما من با صدق و صفا را زاهد ز در میکده بگذر که به بویی از دست دهی نخوت دستار و عبا را بیهوده کنی لعن به شیطان و ندانی کز جهل تو نشناخته ای نفس دغا را این هستی عالم همه بی مصرف و سوداست انسان نکند پیشه اگر مهر و وفا را چون کلک گهر سلک بنان تو ببوسد موسی کند از شرم نهان دست و عصا را ساقی مکن اندیشه ز بی مهری دوران زودآ که ز دل دور کنی جور و جفا را نی پست بود محرم اسرار نه قاصد محرم نتوان خواند به کوی تو صبا را زان شمع هدایت ز هدایت شده حاجب خامش نکند باد بدان شمع هدی را