شمارهٔ ۴۳

بسته زلف چو زنجیر تو بس شیر نر است خسته چشم تو بس آهوی دشت تتراست ابرویت سخت کمان است بر و مژگان بر پیش این تیر و کمان سینه عالم سپر است درج یاقوت لب لعل تو ای در سمین هست درجی که در او درج دو رشته کمر است زاده هفت آب و چار امی نی نی از انک امهاتند تو را دختر و آبا پسر است سه موالید نواده تو از آنند یقین زاده هر پسر و دختر فرخ سیر است غیر بتگر که بود مادر بت یا پدرش تویی آن بت که هنر مادر و علمت پدر است هر شجر را ثمری باید اگر نه حطب است شخص بی علم و هنر چون شجر بی ثمر است از قدم شمس و قمر این سفری آن حضری است بنگر این شمس و قمر وش به زمین نوسفر است سرور آنست سر افراخته بر در نایند درگهت سجده گه اینهمه بی پا و سر است علم صلح برافراشته با پرچم عدل سایه اش تا به ابد بر سر هر خشک و تر است بی هنر را تو مدان کامل و فرزانه و راد حاجب واجب ما مایل اهل هنر است