شمارهٔ ۶۹

یار آنقدر به حسن بنازید و ناز کرد کش روزگار هستی خود را نیاز کرد با حقه بازیش فلک حقه باز باخت باید قمار با فلک حقه باز کرد زاهد ز کعبه رخت به دیر مغان کشید تبدیل بر حقیقت مطلق مجاز کرد گر مسجد است میکده و قبله خم می باید به هفت وقت به مستی نماز کرد زاهد بیا به مسجد و میخوارگان ببین کاین خانه را خدا ز ریا بی نیاز کرد تا این سرای را در رحمت نمود باز درهای کذب و نکبت و زحمت فراز کرد دانست عشق من ذهب خالصم به عهد چون کوره گشت بوته خود شکل گاز کرد کوتاه پای ظلم و دراز است دست عدل باید نشست راحت و پایی دراز کرد دهر مشعبد فلک حقه باز را حق دست بست و بسته ارباب راز کرد جز آرزو چه صرفه و سود از جهان برد آن کس که عمر صرف طمع وقت آز کرد حاجب بگوی مردم آزاده را خدای ممتاز کرد و قابل هر امتیاز کرد