شمارهٔ ۹۷

اسیر سنبل زلف تو گلعذارانند خمار نرگس مست تو هوشیارانند تو آن گلی که ز تاب رخت به گلشن دهر سخن بر آن همه چون لاله داغدارانند جفا و جور و تطاول ز ما دریغ مدار که عاشقان تو ایدوست بردبارانند بر آی بر لب بام و ببین بگوشه چشم که زیر تیغ اجل خیل جان نثارانند بگیر جام که بر باد رفت کشور جم ببین به تخته تابوت تاجدارانند به اسب و پیل بنه رخ دلا چو فرزین راه پیادگان ره عشق شهسوارانند غبار راه تو اکسیر اعظم است ایدوست از آن به کوی تو عشاق خاکسارانند پسند ماهرخان چیست غیر عجز و نیاز که زود رنج و دل آزار و ناز دارانند امید وصل تو باشد خیال خام ولیک بر آستان رفیعت امیدوارانند برآ ز مشرق توحید آفتاب آسا که عاشقانت چو ذرات بی قرارانند گلی چو روی تو از شاخ مردمی بشکفت ولی هزار تو را در چمن هزارانند ببین به حالت ایران و اهل او حاجب که شهسواران محتاج نی سوارانند