Anne hatrına korur tanrı bütün çocukları; ki bu yüzdendir bütün şairlerin ölü doğması. İç kanamadır artık her bir sözcük ve anne kasıklarında unutulmuştur şiirin ikincil intiharı.
Bütün intiharları üstüne attım. Küskün damarlarımda bir jilet yalnızlığı. Bütün müslümanların ülkesinde bir kâfir. Küllerimde ezan sesi.
Suçüstü yakaladı zaman beni Gecenin bilmem kaçıydı Ya sensizliğe beş vardı Ya da yalnızlığı beş geçiyordu…
Üç, iki, bir başla. Evet yaşadıklarımız yalan değildi elbet. Birbirimizi sevdiğimiz de doğrudur. Bir yağmur damlası altında ıslanmışlığımız da vardır bir sonbahar günü.…
Her güzel şey gibi yarımdık biz de Bütün suçu akrep ile yelkovana atıp Zamanın zamansızlığından şikayet ederdik durmadan. Biliyorduk aslında zamanın bile kendisine ilaç olmadığını…
Ne kadar mavin varsa ödünç verir misin bana Çünkü bugün senin için boyayacağım gökyüzünü maviye Ağlamasın diye içindeki çocuk ağlatmayacağım bulutları Şimdi ben neyim biliyor musun…
Söylenmemiş şarkıların son nakaratyım aslında. Ağızlarda sakız değilim şimdilik,sadece yapışkanlığı geçmiş bi etiket. Şimdilerde rafa kaldırdığım yarım kalmış bi aşkı tamamlıyorum…
Uçmak nasıl kuşların marifeti değilse Kanamak da bi yaranın marifeti değildir asla. Ve hiç istemediğin halde kıskanırsın kuşları; Ve her ne kadar istesen de kabuk bağlayamaz kalbin…
1
İlk önce Ademi yarattı tanrı, sonra ona eş olsun diye Havvayı. Ardından günah yaratıldı ateşten ve bütün suç üstüne atılan günahsız elma.…
Küçükken seçme şansımız yoktu bizim Ne verirlerse onu giyerdik üzerimize; ama ne olursa olsun değişmezdi bizim modamız yaz kış kreasyonu Adem baba modeli.…
Ne kadar yakın olsan O kadar uzaksın bana Giyinmeden kırışıyor artık Askıdaki ütülenmiş elbiseler…