Avaz avaz sükut edişime...

Leylicân elimi tut! Tut elimi Leylicân! Yorgun ayaklarımı taşımaz oldu dünya Bu serzeniş bu feryât kök salmaz mı ruhuna? ...Her kalem ayrı hançer gıyâbımda kırdığın Kağıttaki her damla gözyaşı değil ki, kan! Gözünden düşüyorum, tut elimi Leylicân! Zerre şüphe düşürmez yokluğun visâlime Gerçekler tükendikçe imdada koşar rüya Ölmek için âcizler gerek duyar kurşuna ...‘Avuç kadar yüreğe’ deme ki ‘’sığdırdığın Üç harften müteşekkil manasız bir kelime!’’ Bak da anla Leylicân, bak da anla hâlime! Us/lanmaz sözlerinle! Akıl mı kaldı sandın? Virâne oldu gönül düştüğünde kuyuya Kervan değil beklenen, aldanma duruşuna ...Alev mi yoksa gül mü başına yağdırdığın? Belki hâlâ masumdun belki de su-i zandın Âh ettiğin yürekte her gün değer kazandın Düş önüme Leylicân! İzini arıyorum Her harfte senin kokun, her kokuda sen güyâ! Adımlarına basmam! Gitmiyorsa hoşuna ...Yetmedi mi kınından kılıcı sıyırdığın? Açtığın her yarayı aşkınla sarıyorum Adını zikrederek Hakk’a yalvarıyorum… Katredir mâtemimden düşüp yakan tenimi Hani ince sözlerim gücüne gitmişti ya! Ömrümü hayalinle harcasam da boşuna ...Anladım gölgesidir güneşin kayırdığın Kimse geri getirmez diyerek yitenimi Kara toprak saracak zavallı bedenimi