شمارهٔ ۱

یک عمر به سر بردیم با ناله و افغان ها ما در سر کوی دوست بلبل به گلستان ها حسنی که بود در عشق بی طعنه و بهتان نیست خوش آنکه نیندیشد از طعنه و بهتان ها ما وصف دهان یار ز اغیار نهان گوییم کآب حیوان را نیست قدری بر حیوان ها از کفر سر زلفش یک شمه بیان کردند بر باد فنا دادند ایمان مسلمان ها گل گرچه دو روزی بیش در ساحت گلشن نیست حسن گل و قبح خار باقی است به دستان ها دندان سلامت را آنگاه تو دانی قدر کت نیم شبی خیزد درد از بن دندان ها تا در دل شب آیا بیدار که را بینند اجرام سماواتی زآنند نگهبان ها خواهی که دری کوبی باری در نیکان کوب تا باز کنندت در بی منت دربان ها پیمان شکنان زاول پیمانه شکن بودند پیمانه چو بشکستند شد نوبت پیمان ها گر هر که نمک می خورد می داشت نمک منظور با سنگ نمی گردید طی عمر نمکدان ها تغییر زبان و خط جز سیر جهالت نیست کو گوش که ننیوشد افسانه نادان ها این طرفه غزل صابر بشکست غزل ها را گویی نه برابر کن با دفتر و دیوان ها