شمارهٔ ۲۹

گر دل آیینه رویت را مجسم می کند جلوه گاهی از صفای دل فراهم می کند وقت آن کس خوش که اندر پرتو روشندلی روز و شب چون مهر و مه خدمت به عالم می کند خوی بد را آنکه رجحان می دهد بر خلق نیک جنت خود را مبدل بر جهنم می کند گریه شب خاطرت خندان کند چون روی صبح باغ را آثار شبنم سبز و خرم می کند ای که سخت از ریزش اشک یتیمان غافلی سیل را باران پی در پی مسلم می کند شاه اگر بیدار باشد گو رعیت خفه باش گرگ را خواب شبان با گله همدم می کند می توان با پافشاری از هجوم خصم کاست سد محکم قدرت سیلاب را کم می کند گر ضعیفی دست یابد بر قوی نبود شگفت پای همت مور را غالب به ضیغم می کند آفتاب آسا قوی شو ورنه گر مانی ضعیف چون هلال مه فلک پشت تو را خم می کند زور بازوی تهمتن بایدت در کارزار ورنه کی دشمن فرار از نقش رستم می کند مصرعی برجسته صابر از کلیم آرم که گفت زخم ما خون گریه از بیداد مرهم می کند