شمارهٔ ۳۷

هر زمان یاد از شکنج زلف جانان می کنم وقت خود را صرف افکار پریشان می کنم دل مرا چون صید پیکان خورده در خون می تپد هر زمان یادی از آن برگشته مژگان می کنم مهر اگر دعوی کند کز ماه رویش بهتر است یک شب او را روبه رو با ماه تابان می کنم عالم سر در گریبانی مرا خوش عالمی است بی سبب نبود اگر سر در گریبان می کنم تا که بر آیینه دل ها فزایم روشنی مهر آیینم نظر بر خلق یکسان می کنم گر نصیب من شود چون گل لب پرخنده ای خنده ها بر هرزه گردی های دوران می کنم شعر الهامی است صابر حاصل اندیشه نیست ورنه من اندیشه بیش از حد امکان می کنم