شمارهٔ ۳۹

خرم آن روز که بودیم من و او با هم کرده بودیم به سان تن و جان خو با هم در میان من و او بود اگر فاصله ای اینقدر بود که بین گره و مو با هم حیف و صد حیف که نگذاشت فلک تا من و دوست ساعتی را بنشینیم به یک سو با هم گر نه از سرو قد دوست نشان می جویند پس چرا فاختگانند به کو کو با هم گریه بایست بر آن جمع پریشانی کرد که نباشند دمی یکدل و یک رو با هم چه زیان داشت گر از روز ازل می کردیم عدل را پیشه به مانند ترازو با هم دور شو دور ز بزمی که در آن بنشینند دو سخن چین بداندیش جفاجو با هم هر گلی را ز ازل رنگی و بویی دادند گرچه هر لحظه خورند آب ز یک جو با هم صابر از فرط شعف دست برافشان که شدند شاد زین طرفه غزل خواجه و خواجو با هم