شمارهٔ ۷

آنکه چون آیینه نبود محو رخسار تو کیست و آنکه چون طوطی ندارد شوق گفتار تو کیست در دلت اندیشه ی مسکین نوازی ره نیافت ورنه جز من ناامید از فیض دیدار تو کیست سرو آزادم چرا در پرده می گویی سخن من که می دانم بهر محفل گرفتار تو کیست هر چه باشد می دهد بلبل تمیز خار و گل آنکه یار تست می داند که اغیار تو کیست جز خزان غم که بر گلزار حسنت ره نیافت آنکه بیرون شد تهی دامن گلزار تو کیست سوی این صورت پرستان گر به معنی بنگری یوسف من فاش می گردد خریدار تو کیست این هواداران هوای نفس دون را پیروند در میان این هواداران هوادار تو کیست با همه نامهربانی ها تو را دارم سراغ گر ز من پرسند مردم مهربان یار تو کیست صابر از این بی حقیقت مردم دنیا پرست آنکه ننهاده است باری بر سر بار تو کیست