شمارهٔ ۱۱۲

دوش با عقل دوربین گفتم کای مبرا ز سهو و کژبینی مایه جان ز راه ترتیبی دایه تن ز روی تزیینی حاکی غیب گویمت و آنی ماحی عیب خوانمت واینی کیست کاندر زمانه بدساز نیک مردی و مردم آیینی پیشه کرده ست و زان نگردد باز به بدآموزی و بدآیینی یادش ار در دیار کفر رود محو گردد نشان بی دینی شیر اگر نام او برد دهنش ناف آهو شود به مشکینی خلق و خلقش چو دین به دلخواهی فعل و قولش چو جان به شیرینی مرکب کبریاش را هر مه پیکر ماه نو کند زینی بر بساط فلک به طوع کند شاه فرزانگانش فرزینی عقل گفتا ملک نهادی هست زبده نوع مایی و طینی گفتم از نام او نشان ده گفت افتخار افتخار قزوینی